Haluk Kesim’in kaleminden;

Geçen seneden bu yana düşünüyorum. Hatta ondan önceki sene, veya bir önceki sene.
Aslında ilk düşünceler 20:45’te başladı.
Saat 20:45 Galatasaray şampiyon olduğunda anlam veremedim.

Para yok, teknik direktör yok, stad yok ama şampiyonluk var.
Nasıl oldu bu iş ? Yağ yok, şeker yok, su yok, tencere yok, ama helva olmuş.

Şimdi işler tam tersine döndü.
Yağ var, şeker var, bal var, helva var, o var, bu var ama şampiyonluk yok.

Geçen sene Baros , Kewell, Nonda, Lincoln, Arda kimi ararsanız Galatasaray’ın kadrosundaydı. UEFA kupası kesin olarak alınacaktı. Ama nedense ligi 5. bitirdi Galatasaray.

Sevgili Hıncal abi uyardı durdu. Olmaz bu iş dedi. Ama dinleyen olmadı. Sonra Beşiktaş şampiyon oldu. Galatasaray hemen yarış içinde olmadığından dem vurdu. Taraftarını kandırdı. Onlar da bir güzel yedi.

Bu arada bu sene daha büyük transferler yapıldı.  Keita alındı, Elano geldi, Nonda gitti, Linderoth gitti, Leo Franco kaleye geçti, Jo yerini aldı, Santos öz hakiki oldu. Fakat futbolcular sakata geldi.

Bir arkadaş sakata gelme konusunda birşey demişti. İlahi adalet işte dedi, ilahi adalet. Devletin malını devlete verip, devletin parasıyla devlete stad yaptırıp, kombine satışlarını şimdiden bağlayıp, zamanında fak fuk fon’dan paraları alıp çar çur edersen, kem gözlere değil, aldığınız aha gelirsiniz.

İşte bu iş biraz garip.
Hakan, vatan millet sakarya ile şampiyon olurken,  şimdi bol keseden çakma starları getirirsen o kadar para verirsen olacağı budur.

Bir ilahi adalet durumu daha var. Linderoth’u gönder, kirala, ver parayı gönder, Gökhan Zan’ı bedava aldım ayağı çek, Nonda’yı gönder. Lincoln’u fesh et, parasını öde. Sonra Tabata, Tabata sekiz milyon diye bağır.

Ama yönetim süper, devam edin. Galatasaraylı taraftarları kekleyin.

Sonuç, kayyuma, kayyuma, cimbom kayyuma…