Zaten bunun bir adım sonrasında Allah hepsine sağlık-sıhhat versin, Aziz Yıldırım UEFA Başkanı olacak, Ali Yıldırım Şenes Erzik’in yerine geçecek, Ali Koç da Amazon.com’un CEO’su olacak.

Bu seçim aynı zamanda Türkiye’de belki ilk defa kavga-gürültü, hile-hurda, şifre-mifre, vekilliği düştü-düşmedi olmadan, herkesin mutabık kaldığı bir seçim olacak.

Köşemiz dolmadan hemen başkanları, pardon adayları hatırlayalım…

Mehmet Ali Aydınlar Acıbadem’in sahibi, Sarı Melekler’in babası, 2008 senesinde evlat acısı çekmiş beyefendi bir Fenerbahçeli;
Göksel Gümüşdağ, Emine Erdoğan’ın yeğeninden hallice, İ.B.B AKP Meclis üyesi, hem Galatasaray, hem Aziz Yıldırım Kongre üyesi…

Yine hatırlayalım; Aziz Yıldırım, Mehmet Ali Aydınlar için 2008 senesinde “Mehmet Ali Aydınlar’ın başkanlık koltuğuna oturacağı yer Futbol Federasyonu değil, Fenerbahçe Kulübü’dür.” demiş..

AKP, Göksel Gümüşdağ’ın eniştesinin Lig’i kaybedince yuhalandığı ve kendisinin de Nuri Albayrak’ın veliahtlığını yaptığı Trabzonspor’un bulunduğu şehirde %59 oy almıştır.

Oldum olası siyasetten nefret ettim.
Zaten siyasetin anlamı “çok yüzlülük” demek…

Futbola siyaset ne zaman karıştı, nasıl karıştı, kim karıştırdı, hiç hatırlamıyorum.
Sanırım her şey Ali Şen’in Aygün’ün kafasını sarmalaması ile başladı.

Politikadan da hiç anlamam.
Bir kere bile politik olamamışımdır, babam beni pataklarken hep “Oğlum ne kadar direktsin” derdi.

Ama şu Aziz Yıldırım’ın 1998’den beri tuğla tuğla ördüğü o binaya hayran hayran bakmaktayım.

Herkes nefret etmesine rağmen Kulüpler Birliği Başkanlığı’na gelen,
Erman Hocayı ofsayt kamerasından bile sildiren,
Lig TV’nin kablolarını toparlayan,
Artık Galatasaray ve Beşiktaş’ı paramparça ettiği için en büyük rakibi, “İkizi Real Madrid’de oynadığına göre bu da kesin iyidir” olan,
“Söz veriyorum, MHK Başkanı Beşiktaşlı olacaktır” diye açıklama yapanlarla artık muhatap bile olmayan,
Milletin basketbol şubelerini kapattığı, amatör şube paralarını ödeyemediği, transfer yasaklarının kol gezdiği, transfer yapmaya özel jetle gidilip free-shoptan sadece rakı ile dönüldüğü şu günlerde hala transfer yapan bir başkanın yeri kusura bakmayın artık futbol değil, Türkiye siyasetidir.

2023 yılında Başbakan’ı zorlayacak isim ne Kılıçdaroğlu, ne de Bahçeli’dir.

O isim, sadece Aziz Yıldırım’dır.

Fenerbahçe’nin huyudur, taraftarını kanser etmeden, ülser etmeden sezonu bitirmez.
Yine Fenerbahçe’nin huyudur, psikologlara, boşanma avukatlarına, acil servislere, tekele para kazandırmadan sezonu kapatmaz.

Fenerbahçe bu…
Bütün sene yatar, kışın atağa kalkar, üst üste 79 puan alır, son maça gelir-dayanır.

Bütün sene yatar diyince aklıma geldi.

Günlerden yaz…

Ağustos böceği, yine hayvan gibi yiyor, içiyor, yatıyor, elinde Mojito, karılar kızlar…

Hayat hiç umurunda değil.

Fakat karınca o biçim çalışıyor, gece gündüz sırtında çekirdek, ekmek, peynir, dilli kaşarlı, ebe gümeci.
Karınca, karınca kararınca ne varsa topluyor.

Karınca iş yaparken bir bakıyor, anaa ağacın altında ağustos böceği…
Böyle bacakları yaymış oturuyor.

Diyor ki, içinden…
“Ulan sen kışın geleceksin kapıma. Ben sana nah veririm yemek-su-ekmek.”

Yaz bitiyor, kar kış bastırıyor.
Dışarıda ayaz var, tipi var.
Nasıl soğuk anlatamam.
Karıncalar evlerinde.
Bütün kış taşıdıklarını yiyorlar, içiyorlar.
O sırada kapı çalıyor.
Karınca diyor ki “Aha geldi kerkenez. Bırakın ben açarım kapıyı.”

Kapıyı açıyor.
Bir bakıyor.

Kapının önünde son model Ferrari, onun hemen önünde bir şoför, arka cam açık, ağustos böceği arkadan elini çıkarmış, elinde puro, üzerinde smokin, yanında sarışın ağustos böcekleri.

Camdan bağırıyor;
“Ya karınca kardeş, sen yıllarca bana baktın. Ben de sana bir iyilik yapayım diyorum. Fransa’ya gidiyorum. Oradan bir şey istiyor musun?

Karınca bir arabaya bakıyor, bir kendine…

“Orada bir La Fontaine vardı. Söyle ona, anasını avradını….”

Ben de senden özür diliyorum Alex ağabey.

Ama yıllarca senin futbolunu eleştirdiğim için değil.
Senin koştuğun kilometreyi eleştirdiğim için değil.
Senin yaptığın sprint sayısını eleştirdiğim için değil.
Getirdiğin Mal donado için hiç değil.

Bunca yıl;
Seni Önder Turacı’ya mahkûm ettiğimiz için özür diliyorum.
Seni Ali Bilgin ile oynattığımız için özür diliyorum.
Seni Deniz Barış ile tanıştırdığımız için özür diliyorum.
Senin memleketinden getire getire Wederson’u getirdiğimiz için özür diliyorum.
Seni Bilica ile aynı otobüse bindirdiğimiz için özür diliyorum.
Senden Güiza’ya pas atmak zorunda kaldığın için özür diliyorum.
Senin arkanı Yasin Çakmak’a bıraktığımız için özür diliyorum.
Seni Can Arat ile muhatap ettiğimiz için özür diliyorum.
Senin hayatına Josico’yu, Aragones’i soktuğumuz için özür diliyorum.
Seni Kemal Aslan ile paslaşmak zorunda bıraktığımız için özür diliyorum.
Sana gidiciksin diyip, Gökhan Emreciksin’i hemen göndermediğimiz için özür diliyorum.
Seni Türk forvetini Burak Yılmaz ve İlhan Parlak’dan ibaret olduğunu zannettirdiğimiz için özür diliyorum.
Senin hayatına Kazım Kazım gibi bir adam soktuğumuz için özür diliyorum.
Seni Tuncay Şanlı’ya ara pası atmak zorunda bıraktığımız için özür diliyorum.
Sol bekte Ümit Özat’la, sağ açıkta Appiah ile oynadığın günler için özür diliyorum.
Murat Hacıoğlu diye bir adamla antrenman yaptığın için özür diliyorum.
Servet Çetin’in sümüğünü, Serkan Balcı’nın gözyaşlarını yakından gördüğün için özür diliyorum.
Rüştü’ye geri pası atmak zorunda kaldığın için özür diliyorum.
Senden Mateja Kezman’a orta yapmak zorunda kaldığımız için özür diliyorum.
Recep Biler’i ilk 11’de gördüğün anlar için özür diliyorum.
Roberto Carlos diye Mahmut Hanefi’yi getirdiğimiz için özür diliyorum.
Sonra gerçeği gelince, gitmesine de izin verdiğimiz için özür diliyorum.
Anelka ile Nobre’yi, Van Hooijdonk ile Serhat’ı aynı anda gördüğün için özür diliyorum.
Semih ile forvette daha fazla vakit geçiremediğin için özür diliyorum.
Zafer Biryol’la bile oynadığın için özür diliyorum.

Senden özür diliyorum Alex.

Bunca yıl bunları sana çektirdiğimiz için.
Bunca yıl, senin yanına toptan anlayan bir tane adam koyamadığımız için.
Bunca yıl senden Emre’yi, Niang’ı, Dia’yı, Stoch’u, Jobo’yu sakladığımız için.
Bunca yıl, hala Bekir ile, Özer ile, Selçuk ile, Uğur Boral ile, Caner ile uğraştığın için.

Hakkını helal et Alex.
Senden kulübüm adına özür diliyorum.

Bir kere öyle herkesin abarttığı gibi kompleks bir durum yok. Stat zaten çok merkezi bir yerde. Stat diyorum, çünkü o firmanın ismini tövbe ağzıma almam. Stada araba ile gitmene hiç gerek yok. Metro bambaşka. Her vagonda 1000 tane aslan parçası, sabuna giden Yahudi treni gibi gidiyor. “Duvara vurmayın ulan” diye anons yapan makinistten tutun da, megafonu gırtlağına sokmuş görevliye kadar her cins var. Mecidiyeköy durağına dikkat. Orası Habur sınır kapısı. Kapılar açıldığında hangi pozisyondaysan, öyle stada devam.

Evde inşallah bir şeyler yemişsindir. Yemediysen ya metroda fort yersin, ya da statta rüzgar. Yemek için en yakın yer, Sanayi. Akşam zaten her yer kapalı. İçerde çekirdek 3 Pound, sosisli 10 Euro, bilgine. Tuzlu bir şey yeme, susarsın. Birazdan niye su içmeyeceğini anlatacağım.

Seyrantepe’nin gündüzleri sıcak ve kurak, geceleri soğuk ve yağışlı geçer. Bazı statlar gibi yalancıktan ufo yok. Stat, direkt alttan soğutmalı, üstten dondurmalı. Oralara üstünüz ince giderseniz, Seyrantepe’nin size kalın bir cevabı olur.

Diyelim erken geldin, koltuğuna oturdun, tuvaletin geldi. Ulan tuvaletin nasıl gelir? Çıkmana ihtimal yok. Çünkü koltuklar popo algoritması üzerine dizayn edilmiş. Mesela yanındaki abide 3 lopluk bir popo var, sende de 2 lop, eder 5 lop, 5 lop bölü 2 koltuk, koltuk başına 2,5 lop. Hiçbir yere çıkamazsın. Ya devre arasına kadar oturacaksın, ya da yanına oturak alacaksın.

Koltuklar XS. Sen mi koltuğa oturuyorsun, koltuk mu sana oturuyor, yanındaki senin kucağında mı oturuyor belli değil. Zaten millet geç geliyor. Geç gelince, Dilbazlar sineması gibi, herkes birbirine değdirerek yerine geçiyor.

Her yerde kuyruk var. Bilet kuyruğu var, otopark kuyruğu var, sosisli kuyruğu var, pisuar kuyruğu var. En iyi yanı, pisuar kuyruğunda sosisli alabilirsin. Bkz. “Büfe WC”.

Diyelim dakika 70 oldu. Emre Çolak gibi hep hazır olman lazım. Önünü ilikle, bereni tak.
Dakika 75, stattan şimdi çıktın, çıktın. Sabri’den daha hızlı olman lazım. Yoksa metro suratına kapanır. Senden önceki 500 kişiyi sağından atıp solundan geçtin, akbili bastın, welcome to Aslantepe Metro. Metro suratına kapanırsa, hanıma haber ver sahura çorba yapsın.

Herkesi geçtin, e sarı çizginin en önüne gelmen lazım. Eğer çok gelirsen, arkadan bir koyarlar, kendini raylarda bulursun. İyisi mi sen önüne rakip takımdan birini al. Fenerbahçe maçı da yaklaşıyor. Sen önüne kimi alacağını daha iyi bilirsin. Alimallah önüne önlem almazsan, yukarıdaki direkt seni yanına alır.

Bunların hepsi hallolur, fakat esas sıkıntı şurada;
Galatasaraylı zannediyor ki, zamanında Fenerbahçe’nin yaptığı gibi, anında yeni stadında anında hem gelir, hem başarı sağlayacak.

Yahu arkadaşım, Fenerbahçe o stadı açtığında, takımın başında Mustafa Denizli, ilk 11’de Revivo-Rapaiç-Anderson vardı.

Sende ne var?
Veya ne yok ki?

Sende Alex yok, Revivo yok, Rapaiç yok, Anderson yok, Yusuf yok.
Sende Misimovic bile yok.

Çıkıp bir tane maçı alacak, bir tane ara pası atacak adamın yok.
Sende eskisinden daha psikopat Hagi var, MTV Kazım var, Mustafa Sarp var, Aydın var, Emre Çolak var, Serkan var.

Ya bu adamlar sana nasıl 3 puan kazandırsın?
Ya bu adamlar sana nasıl futbol zevki versin?
Ya bu adamlar sana nasıl kombine sattırsın?

Ya aslında en güzelini atalarımız demiş..
“Ulan 10.takımın açılışı mı olur?”

1 hafta geçti.
Yine sessiz kaldım.

Çünkü; örfümüzde vardır, daha merhumun 7si çıkmadan arkasından sallama derler.
Gerçi, yine örfümüzde vardır; Sen ananı, babanı gömersin, eve gidip ağlamak istersin.
Eve bir gelmişsin, 100 kişi eliyle ayağıyla pilav yiyor.
Biri bağırıyor oradan, “Ayran kaldı mı, ayran?”
Ev, cenaze evi değil, sanki Hindistan göçmen bürosu.

Bir hafta tüm aksakallıları okudum.
Bir hafta tüm spor adamlarını seyrettim.
Bir hafta tüm sitelere girdim.
Hanım evde yoktu, başka sitelere de girdim.

Özet şu;

Bu memlekette hala “Caner olmasaydı şu olurdu” diyen duayen var.
Bu memlekette hala “Fener’in kanatları şöyle olsaydı şöyle olurdu” diyen spor yazarı var.
Bu memlekette hala “Aykut değil de şu olsaydı şöyle olurdu“ diyen adam var.
Bu memlekette hala 4-3-5-8-1 diyen büyük baş hayvan var.

Sonra diyorlar ki, yıpratıcı forvet Emrah Öner çok agresif yazıyor…

Ulan 30 yıldır mı Caner mi oynuyor da beni söyletiyorsunuz?
Ulan 30 yıldır mı Andre Santos sol bek, Selçuk ön libero, Mehmet Topuz sağ açık?
Ulan 30 yıldır mı Aykut Kocaman var?
Ulan biz Roberto Carlos ile, Ortega ile, Anelka ile kupalar kazandık da, her takımı ezdik de, bu sene Baroni yüzünden mi ezemedik?
Hadi 15 yıldır Aziz Yıldırım yüzünden kazanamıyoruz, peki diğer 15 yıl Saddam yüzünden mi kazanamadık? Yoksa Gargamel mi? Tanita Tikaram mı?

Ben 30 yaşındayım arkadaşım.
30 senedir de kupa almamışız.
Öyle bir yazı yazarım ki, Volterenspor bile utanır.
Çünkü bu olay 15 senelik Galatasaray’ın şampiyonsuzluğunu da geçti, 25 senelik Trabzon olayını da.

Ben senede 50 tane Fenerbahçe maçı seyrettim.
Toplamda eder sana 1500 maç.
Kaçını rahat seyrettin deseler?
Sadece 88-89 sezonundan 50 maç, hadi 90 maç da sen koy, 10 tane de Kadıköy’deki Galatasaray maçları.
Eder 150 maç.
Geriye kalır 1350 maç.

Bir Fenerbahçeli eğer 30 senede 1350 maçta sıkıntı yaşamadıysa yalan söylüyordur, fanatiktir, içkilidir, sağlıklı düşünemiyordur, ya da zaten ölmüştür.
Ben 1350 maç diyorum, sen hala Yeni Malatyaspor diyorsun.

Adamlar sana kupada, ligde, hazırlık maçında, banyoda, hamamda 1350 maçtır basıyor, sen hala Sergio’yu, Simao’yu, Selçuk’u, Ali Bilgin’i alıyorsun.
Adamlar sana 1350 maçtır pres yapıyor, sen hala Ali Nail’i, Benhur’u, Özer’i, Güiza’yı, Maldonado’yu, Baroni’yi alıyorsun.
Adamlar senin 1350 maçtır pestilini çıkartıyor, sen hala Deniz Barış, Erhan Albayrak, Kezman, Murat Hacıoğlu, Cem Karaca, Oktay Derelioğlu diye adam alıyorsun.
Adamlar senin 1350 maçtır ayağını kırıyor, kafanı yarıyor, sen hala Yugoslavya’dan, Güney Amerika’dan Sütlü Nuriye alıyorsun.

Ha, bir de şu var.
Bu sayı 1350 değil, belki 750 olabilirdi.

Lakin çok geç kaldın, çünkü senin artık bir Aziz Yıldırım’ın var.
Adamlar artık sahada 11 kişi değil, senin başkanın yüzünden 22 kişi basıyor.

Peki niye hep kupada kaybediyorsun?
Adam sana 4 katı basıyor, çünkü hem Aziz Yıldırım var, hem tek maç.

Bir de diyorlar ki, olay psikolojik.
Fenerbahçe, sanki ligde deplasmanda 30 senedir yeniyor da, bir tek kupada yenemiyor.
Ben hatırlıyorum, Galatasaray Barcelona’ya, Milan’a, P.S.G’e çakardı, derlerdi ki “Galatasaray, hafta içi başka canım”
E canına oturduğumunun, adamlar Türkiye’de dönerlerdi, Beşiktaş’a 3, Fenerbahçe’ye 2, Trabzon’a 5 atarlardı. O nasıl oluyor?

Son söz…

Diyebilirsin ki…
Real Madrid de, Milan da, Liverpool da yüzlerce adam alıyor ve başarılı olamıyor kardeşim. Sırf bizi mi görüyorsun?

Bir kere, ben senin kardeşin değilim, bu bir.
Ben o adamları 30 senedir izliyorum, en fazla 10 maç ezik oynamışlardır. Bu iki.
Topçamspor bile senin ceza sahanda top oynuyor, ne transferi, ne Milan’ı. Bu üç.
Yahu “Emrah Öner’in ebesine yoğurtla hücum edeyim” diyen antu.com bile adam oldu, sen olamadın ey kıçında Fenerium donu olan kombineli! Bu da dört.

Bu da benim “en”lerim.

En sopalık futbolcu,
Fábio Alves da Silva “Bilica”.

En alakasız transfer,
Fatih Tekke.

Hepimizi en yıpratıcı forvet,
Batuhan Karadeniz.

En iyi çıkış yapan,
Galatasaray U17 seyircileri.

En taş doping,
Fenerli Diana Taurasi.

En iyi transfer,
Sergen Yalçın – Türkiye Radyo Televizyon Kurumu.

En iyi gol,
Bülent Uygun’un Bucaspor’a bacağı ile attığı gol.

En bomba demeç,
“Ben düğüne gelmem demiyorum, Ali Şen gelirse gelmem diyorum.”

En samimi demeç,
“Ulan Arda, işkembe mi içiyorsun?”

En her gübreden çıkan ama sıfır elde var sıfır,
Arda Turan.

En genç futbolcu,
İbrahim Üzülmez.

En yaşlı futbolcu,
Christian Baroni.

Yangında ilk kurtarılacak futbolcu,
Alex de Souza.

En karizma,
Ricardo Quaresma.

En iyi Aykut Kocaman,
88’deki Aykut Kocaman.

En müzelik teknik direktör,
1960 model Rolls-Royce Schuster.

En tatlı acı badem,
Fenerbahçe Acıbadem.

En salak,
Türkiye Ligi’ni takip ettiğim için, ben.

İkinci en salak,
Fenerbahçe’yi takip ettiğim için yine ben.

Galatasaray U17 – Fenerbahçe U17.
Galatasaray U50 – Fenerbahçe U17.
Beşiktaş – Bursa.
Arda – Baroni.
Emre Belezoğlu – Kangele.
Tokat Topçam – Keçiörengücü.
Beşiktaş Hentbol – Trabzon Sutopu.
CHP – CHP.
Emre Belezoğlu – Ronald Reagan.
Kadıköy/Kartal Minibüsü – 559 Rumeli Hisar üstü Özel Halk Otobüsü.
Edebiyat 11A – Fen/Matematik 11B.
Çınar Apartmanı, Daire 43 – Daire 16.
Hacı İbrahim Taksi Durağı – Korsan Taksi durağı.
Halı sahanın sol beki – sağ açığı.
Emre Belezoğlu – Tarık Tarcan.
Berkcan’ın yeni sevgilisi – eski sevgilisi.
Banucan’ın yeni sevgilisi – yeni sevgilisi.

Diyorlar ki, yasa olmadan biz bu terörü önleyemeyiz.

Ne yasası, ne kanunu, ne terörü, ne önlemesi.

Biz, kavga seviyoruz kardeşim, kavga. Futbol değil.
Çünkü biz, 1299’dan beri kavga ediyoruz.
Biz, mazoyuz, öyle yetiştirilmişiz ki, çocukluktan beri dayak yiyoruz, terlik yiyoruz, kafamıza tebeşir yiyoruz.
Biz, annemizi bile 9 ay tekmeliyoruz.
Biz, “Anam avradım olsun” diye yemin ediyoruz.
Biz, hala kadınımızın sırtından sopayı, karnından sıpayı eksik etmiyoruz.
Biz, bırak birinin arkasından konuşmayı, insanın ölmüşüne, kitabına küfür ediyoruz.

Biz, kaldırımdan yürümüyoruz, kıç kadar boyumuzla sanki yol bizimmiş gibi yoldaki arabaya ters ters bakıyoruz.
Biz, 17 yaşındayız, elimizde tespih, sakallar bir karış, 40 yaşında Kurtlar Vadisi – Yeditepe gibi dolaşıyoruz.
Biz, sokakta kavgayı ayıracağımıza, cips alıp seyrediyoruz.
Biz, haberlerde, spor programlarında, yemekteyiz’de kavga görünce dayanamıyoruz.
Biz, enerji verimliliği kanunu yapacağımıza, silah kanunu çıkartıyoruz.
Biz, Metin Oktay gibi adamdan sonra “Scarface” t-shirti giymiş, güvenlik görevisini tartaklamış, hemen hemen her kavganın içinde olan adama kaptanlık veriyoruz.

Biz, yasa masa istemeyiz.
Biz, kan isteriz, kavga isteriz, karambol isteriz, kaos isteriz.
Ya bizi öbür dünyaya gönderseler, önce ben geldim lan diye kavga çıkartırız.

Biz Türk’üz, babacım.
Türk’üz.

O yüzden Arena diye stat yaptırıyoruz.

Türkiye Ligi, yine bildiğiniz gibi.
Keyifsiz, zevksiz, heyecansız.

Yıllardır da bildiğimiz senaryo.
Üç büyüklerin diğer takımlarla puan farkı her hafta açılıyor, Anadolu takımları arkadan yetişemiyor, sonra diyoruz ki Türk Futbolu niye bu durumda?

Nasıl bu durumda olmasın?

Mesela, 9.sıradaki Galatasaray.

Yahu bu takım 3 büyüğe nasıl yetişsin?
Stadı yok, parası yok, pulu yok, seyircisi yok, sağlık kurulu bile yok.
Ahı gitmiş, vahı bile kalmamış, o da gitmiş.
Başkanı cahil, futbol şubesi cahil, futbolcusu cahil.
9.luk bile bence bir başarı.

Sen Federasyon olarak yardım etmiyorsun, sonra adamlar ucuz transferler yapıyor.
Federasyon, Türk Futbolu’nu düşünüyorsa, acilen 6+2+2+4+18’i getirmesi gerekir.

Fakat burada Arda diye bir çocuk var.
3 büyükler ne yapıp edip, bu çocuğu gündemlerine almalılar.
Biraz tahsili, terbiyesi zayıf ama yapacak bir şey yok.
Genel olarak Anadolu’nun sosyoekonomik durumu böyle.

Mesela, Beşiktaş…
Kaç kere söyledik, Anadolu kulüpleri toplama takım yapmamalı diye.
“Bize sadece 35’te geliyorlar” diye Nihat’ı, Aurelio’yu aldılar.
Tamam sen Anadolu kulübüsün, kapasiten küçük olabilir, ama niye gençlere yönelmiyorsun?
Senin tek hedefin, futbolcu yetiştirip 3 büyüklere, yani Trabzon, Bursa ve Kayseri’ye futbolcu satmak olmalıdır.
Başka bir şey olamaz.
Bence başkan daha bunu anlayamadı.

Beşiktaş’da ise Quaresma diye genç bir çocuk var.
Helal olsun yönetime.
Nereden buluyorlar böyle futbolcuları, hayret valla.
Göreceksiniz, bu çocuk daha iyi yerlere gelecek.

Ve Fenerbahçe…
Belki de bir tek Fenerbahçe’nin taktiği doğru işliyor.
Sistemli, disiplinli, taş gibi bir Anadolu takımı.
Bu takımı öyle kolay kolay kimse yenemez.

Büyük maçlarda çok iyi kapanıyorlar.
Zaten 3 büyüklerle bütün maçları kafa kafaya oynadılar.
Ve Bursa’dan aldığı 1 puan çok önemli.

Trabzon ve Kayseri maçı biraz şanssızdı.
Hakem faktörü de maalesef çok büyük.
3 büyüklerin kollandığı bir ligde Anadolu kulüpleri çok zor bir yere gelirler.

Fenerbahçe, diğer Anadolu kulübü takımlarla oynadığı maçlara daha fazla asılıyor.
3 büyüklerden kaybettiği puanları onlardan çıkarıyor.
Bu da iyi bir şey.

Kısacası ben bu Fenerbahçe’yi çok sevdim.
Dört gözle maçlarını takip edeceğim.

Ve helal olsun Aykut Hoca’ya.
Tam bir Anadolu çocuğu.
Ve çok iyi bir takım yaratmış…
Yakında Aykut Hoca’yı 3 büyüklerde teknik direktör olarak görebiliriz.
Söylemedi demeyin.

Haftaya, 3 büyük kulübümüz Trabzon, Bursa ve Kayserispor’u yakından inceleyeceğiz.
Olağanüstü statlarıyla, trilyonluk transferleri ile, popüler başkanları ile, Serkan Balcı’nın Ferrari’si ile, Ergiç’in yatları ile, Şota’nın katları ile 3 büyük nasıl olunuyor onu inceleyeceğiz.

Esenle kalın.

İşte Türk Futbolu’nun kahpe yüzü…

Hani derler ya, İstanbul’un havası hayat kadını gibidir.

Bir açar, bir kapar diye.

Onun gibi bir şey…

Mesela…

Dış hatlardan Rijkaard gidiyor, yanında gözü morarmış Neeskens var.

Kapıdan içeri, frişap’tan rakısını almış Hagi giriyor.

Dış hatlarda Teofilo pijaması ile oturmuş, hanımı portakal soyuyor.

O sırada Iverson pasaport kontrolünden geçiyor.

En basitinden 10 sene önce Galatasaray yüksekten uçardı.

Şimdi THY United, sadece Bursa için geliyor.

İç hatlar zaten köprü gibi.

Sabah 6’da bile yoğun…

Mesut Bakkal ile Rıza Çalımbay Spor Toto CIP Lounge’da karşılaşıyorlar.

“Soyunma odasında benim sigarayı unuttum hocam. Sonra gönderirsin. Ya da sen kendin getirirsin. Ya da 2 aya bekle, ben gelir alırım.”

Yılmaz Vural’a onlayn çek-in yaptırmışlar, o da gidecek gibi.

“Oynayın layn!” diye bağırıyor adam da…

Fakat Ziya Doğan’a da aynı koltuğu vermişler.

Kabin amiri bir şeyler ayarlamaya çalışıyor.

“Kabin Krüv, kros çek” falan diyor.

Öyle bir sistem ki, yeni meslekler de icat ediyor.

Havalimanında yaşayan, içeri her gireni omuza alan hırdavatçılar…

Sonra ortalıktan toz olan ferforje beyinler…

Her gün sabahtan Rijkaard’ın, Schuster’in, Aykut’un Kocaman’ın bavulunu hazırlayan duayen belboylar…

Futbolcuya lazer tutan adama kamera tutan kameramanlar…

İşte bütün bunların arasında Iverson’u getirdi Yıldırım Demirören.

Nasıl getirdi, niye getirdi, kimin aklına geldi, bana sormayın. Ben bilmiyorum.

Zaten bence kendisi de bilmiyor,  Iverson da bilmiyor.

Bu sene başkanın kafasına “yararlı ama tribün transferleri” diye bir şey kim soktuysa esas ben onu arıyorum.

Bu cevabı bir tek o biliyor.

Fakat, Yıldırım Demirören şunu biliyor,

Güzel kumar oynuyor.

Tıpkı Schuster gibi…

Fi Yapı, Guti, Q7, Q3 Necip, Fatih Tekke, Aurelio derken, en son olarak Iverson…

Bunların son kozu olduğunu biliyor.

Ama Yıldırım Demirören, şunu daha iyi biliyor;

Avrupa Ligi gidince, eğer “Son iki” kupa gelmezse, seneye yeni transfer “Rıfkı” eline geliyor.

Ben Emrah Dayıoğlu.
Burası İstanbul Türkiye.
Burada 400 milyon dolarlık yeni bir yaşam merkezi kuruyoruz.

Statların %87’si tarla olacak.
İçinde Özgürcan değil, Patlıcan yetişecek.

Hep hayal ederdim, 6 tane sahada, 2 tane kulübede, 2 tane de tribünde trilyonluk yabancılar olur mu?
Yaptım olacak.
Çünkü bu ülkede herkes trene bakar gibi maç seyrediyor.

Statların etrafında güvenlik çemberi olacak.
Bir tanesi tam 130 metre.
Lig TV dışında kimse stadın yakınına sokulmayacak, masörle bile röportaj yapılmayacak.

Burada HD dayak var, slow motion küfür var, taş var, sopa var, her şey var, burada hayvani bir yaşam var.

Burası enerjisini kendi üretecek.
Daha 3.haftada elektrikler kesilecek.

Burada hakemler kartlarını soyunma odasında unutacak, kartları yardımcı hakemden ödünç alacak.
Burada hakemin kafası yarılacak, maç durmayacak. Hakem öpecek ve geçecek.

Burada Markus Merk olacak, her pozisyona “Olsa da olur, olmasa da olur” diyecek. Ernst’in pozisyonuna önce kesin faul değil diyecek, sonra o pozisyonun gol olduğunu görünce “Nayn! Ya! Faul olabilir, bu açı tam net değil” diyecek.

Burada Pazartesi maçının golleri Çarşamba izlenecek. Zaten Cuma öbür haftanın maçı geliyor, seyirci ne halt yerse yiyecek.
Görüntü olmadığı için Ahmet Çakar ve Erman Toroğlu pozisyonu ayakta kamasutra formatında anlatacak.

Burada takımlarında oynayamayanlar, Milli Takım’a seçilecek.
Sakatlar primi duyunca Milli Takım’a uçarak gelecek.
Burada Mesut Özil, Gökhan İnler, Eren Derdiyok, Nuri Şahin olmayacak, 50 yaşındaki Aurelio olacak.

Burada eş, dost, akraba, anam, babam herkes gününü gün edecek.
Bu yeni projemizde herkes bir Milli forma sahibi olacak, üstüne 100 bin lira prim verilecek.

Maçlara başladık bile.

Burası “Dayıoğlu My Vorlt.”
100 bin prim peşin, forma senin.

Karabük – Beşiktaş maçı bize şunu gösterdi; 5 Aralık 2010 Fenerbahçe için çok önemli.

5 Aralık’ta ne mi var?
Cristian Baroni’nin 5000.geri pasının kutlaması o gün değil. O, hemen haftaya.
“Evet/Hayır/Belki/Dur bakalım/Allah büyük” Referandum’u da yok…
Lugano, Andre Santos, Bilica, Baroni’nin Noel’de kaçmasına da daha var.

5 Aralık’ta Fenerbahçe – Karabük maçı var.
Karabük’teki maç pek önemli değil, çünkü Emenike Kadıköy’e geliyor.

Ve Aykut Hoca’nın en büyük ikilemi o güne kadar çözülmemiş ise, o gün çözülecek.

Çünkü yeni sistemde;
Fenerbahçe, orta sahada pres yemediği 3 maçta 8 gol attı, 3 gol yedi, 2 galibiyeti var. (Antalya, Trabzon ve Manisa.)
Fenerbahçe, orta sahada pres yediği 4 maçta, 3 gol attı, 5 gol yedi, 0 galibiyeti var. (Young Boys ve PAOK.)

Özet şu;

1. Fenerbahçe açık oynarsa kesin gol atıyor, fakat muhakkak gol yiyor.

2. Bilica ve Lugano ne kadar ileride basarsa, o kadar gol pozisyonu veriyor. (Denklem şu; Lugano ve Bilica kendi yayından 5 metre ilerde oynarsa 1 gol pozisyonu veriyor. 10 metreye 5 pozisyon, 15 metreye 10 pozisyon gibi..)

3. Fakat Fenerbahçe’ye ortada pres yapılırsa, Lugano ve Bilica otomatik geriye yaslanıyor. Bu şekilde daha az gol yemiyor, fakat daha az gol atıyor. E, bu şekilde galibiyet gelmiyor, taraftar sıkılıyor, Kezman, Güiza, Kazım da küfür yiyor.

4. Eğer açık oynayıp, rakip takım ise orta sahada basmayıp, sadece kontrayı düşünürse akıllara ilk önce Fenerbahçe – Kayseri maçı (1-4, Aghahowa 3 gol, 2008), daha sonra Emenike geliyor.

5. 2 gün içinde Bilica ve Lugano’yu gönderip hızlı 2 stoper alamayacağınız için, yine akıllara hazır Okan diye birini bulunmuşken, Gökhan Gönül’ü stopere çekip, sağ tarafı Okan’a vermek geliyor.

6.  Ve hazır birilerine bir şey vermişken, aklıma Andre Santos’a da beş kardeş böreği vermek geliyor. Fakat çocukcağız 100 kilo olmuş, “onu da anlamaz, yer” korkusu da peşinden geliyor.

7. Bir sonraki yazı tabi ki Mardin’den Okan Alkan için geliyor.

HAYIR!

“5 senede 1 şampiyonluğumuz var. Bu çok kötü” deyip, 5 maçta 1 galibiyet alanlara HAYIR!

Geçen sene Andre Santos ve Baroni’yi alıp Daum’un kuyusunu kazan, ama bu sene Stoch, Niang ve Dia’yı alan aynı adama HAYIR!

Şaşıdan ön libero, röveşatacıdan defans oyuncusu, Puff Daddy’den sol bek yaratanlara HAYIR!

Eski takımından abuk sabuk adam getiren her türlü teknik direktöre HAYIR!

Hayatında 4.Avrupa maçına çıkmış teknik direktöre Avrupa’da takım emanet edene HAYIR!

11 ay yatıp, 11 ayın sultanı her Ağustos ayının son günü transfer yapanlara HAYIR!

12 senede 12 teknik direktör, 122 yönetici, 1212 futbolcu ile çalışana HAYIR!

Her hafta bir kupadan elenenlere HAYIR!

17 kupa – 19 şampiyonluk sevincine HAYIR!

Hala kombine, forma, atkı, bilet, anahtarlık, yorgan, don, sutyen alanlara HAYIR!

Trabzon’un 34 maç x25 sene şampiyonluk özlemi ile dalga geçip, 8 maç x 25 senede Federasyon Kupası’nı alamayanlara HAYIR!

“Ben şimdi Aykut’u nasıl eleştireceğim?” diyen Şeytanlara HAYIR!

CEO’yu CEYO terlik gibi kovanlara HAYIR!

Sadece R değil, diğer 28 harfi de konuşamayanlara HAYIR!

“Ben sizi dövdüm mü? Ha, söyleyin yahu, ben sizi dövdüm mü? Söylesenize ulan! Şimdi dövücem ulan!” diye basın toplantısı yapanlara HAYIR!

Atilla Kıyat’tan, Uğur Dündar’a, çimcisinden masörüne, rakip başkanlardan Digitürk kablolarına kadar herkesle kavga etme enerjisini bulabilenlere HAYIR!

2 milyar insanın tanıdığı Beyaz Pele’nin kardeşinin gırtlağına sarılanlara HAYIR!

Rüştü’yü dövdürtüp, bunları dövdürtmeyenlere HAYIR!

Hala bu futbolu Hayır’a yoranlara HAYIR!

Ve Genç Oğlanlar’a, PAOK’a ve her türlü POK’a yenilirken  “Her işte bir Hayır vardır” diyenlere de HAYIR!

Herşeye HAYIR ulan işte!
HAYIR!

2010 Dünya Kupası bana şunu gösterdi;
Biz futbolu seviyoruz arkadaşım!

Bakma sen, biz Ömer Üründül’ü de seviyoruz.
Ahmet Çakar’ı da, Sergen’in patlayacak gömleğini de seviyoruz.
Kuzey Kore’yi seviyoruz, Yunanistan’ı bile seviyoruz.
Ronaldo’yu, Maradona’yı, Aygün’ü, K.Orhan’ı, Şenol 3’ü, Mourinho’yu, Hakan Şükür’ü, Guti’yi, Lugano’yu, Hagi’yi, Cantona’yı, Milne’nin tercümanı Ali Emeç’i, Şevket Belgin’i, Ali Şen’i de seviyoruz.

Fakat bu mereti niye seviyoruz?
Adamlar bilimsel olarak açıklamışlar.

Dünyada el dışındaki uzuvla oynanan tek spor, futbol.
Düşünün, bir çöpü çöp kutusuna elle mi atmak zor, ayakla mı?
Bir kere bilinç altında çok dolaylı yoldan bu zorluk cezbediyor.

Peki bu zorluk niye cezbediyor?
Çünkü biz biliyoruz ki, Boston Celtics – Trabzonspor ile basket maçı yapsa, %0 şans var.
Ama Brezilya – Keçiörengücü ile futbol maçı yapsa, %0.001 bile ihtimal olsa, o maç 0-0 bitebilir.
İşte o ihtimali bekliyoruz.

Bu maddelerden sadece biri.

Peki biz seviyoruz.
Kadınlar niye sevmiyor?
Niye 1 kadın, 4 senede bir yapılan bir şölene, 1 ay dayanamıyor?

Çünkü kadınların sinir sistemi ile seninki farklı.
Kadınların ayak ile çoğu şeye tepkisi yok.
Kadınlarda ayakla oynanan hiçbir şey, beyinde bir etki yaratmıyor.

Aynı adamlar, kadınların niye araba kullanamadığını da böyle açıklıyor.
Çünkü, sen araba kullanırken ayak hareketlerin ile beynini ayırabiliyorsun.
O ayıramıyor.

Bunda kızacak birşey yok, hanımlar.
Malesef bilim bu.

Size sadece roka ye, tere ye, kuzu kulağı ye diyen de bilim,
Bunu söyleyen de.

Ama isterseniz şöyle toparlayayım.

Biz futbolu seviyoruz.
Çünkü biz Burcu Esmersoy’u seviyoruz.

Ahtapota sormuşlar, İspanya mı kazanır, Hollanda mı diye. İspanya demiş. Aynı soruyu Ömer Üründül’e sormuşlar, “Kazanmaları için gol lazım” demiş. Ulan biri midyeden zehirlenmiş diyorlar ama hangisi bulamadım.

“Tehlikeli bir yerden korner atılıyor.”

Benim 2010 Dünya Kupası’ndan hatırlacağım yegane şey.
Ne Ronaldo’su, ne de aygaz tüp Maradona’sı.
Sağolsun Sayın Vüründül, sağolsun Türk Vuvuzelası.

Merak etmeyin, Ömer Üründül yazısı yazmayacağım.
Zaten adamcağızla bir La Gazzetta dello Sport dalga geçmedi.
Yapılabileceğimiz tek şey, Ömer Üründül bu kupada ne harcadıysa, üstüne bir o kadar daha koyup cebine sıkıştırmak, bir sonraki kupaya gelmemesini sağlamak.

Konu, dediğim gibi o değil.
Konu şu…

Dünya Kupası finali bitmiş.
NTVSpor’u açıyorsun doğal olarak.
Çünkü Kanaltürk’de Muppet Şov, TRT1’de de İnanç Dünyası var.

NTV tam kadro; Rıdvan Hoca (Hoca camide), Mustafa Doğan Hoca, Sergen Hoca, Mehmet Demirkol Hoca.

Yahu zannedersin, gelmiş geçmiş en iyi dünya kupası oynanmış.
Nasıl ballandıra ballandıra anlatıyorlar.
Sanki maçlar 5-5 bitmiş, yüzlerce pozisyon var, heyecandan birileri ölmüş.

Anacığım, ben sana Dünya Kupası’nı 5 maddede özetleyeyim.

Benim daha ilk yarısında uyumadığım maç yok. Bu bir.
Eğer ahtapot biraz adam olsa, eli kolu oynamasa bütün maçları 80.dakikadan sonra seyredin derdi. Bu iki.
Vüründül ve vuvuzela yüzünden televizyonun sesini kapatıyorum, içeriden Aşk-ı Memnu’nun müziği geliyor. Bu üç.
Niye biz %99 topla oynama oranına sahip fakat sadece 8 gol atarak Dünya Kupasını kazanan bir takımı ilahlaştırıyoruz? Bu da dört.
Gittim gördüm. Kimse kusura bakmasın, adam hakkaten Yeniköy Kasabına benziyor arkadaş. Bu da beş.

Ve Alex 3.kez baba oldu.

Allah analı babalı büyütsün, ufaklığın ismi Felipe.

Bir sonraki çocuğun ismi;
Sürpriz; Dunga.
Plase; Maicon.
Favoriler; Derin, Ada, Su, Bal, Tereyağ, Semih, İstanbul, Dereağzı.

Bu 3.çocuk, Aykut Hoca’nın Fenerbahçe’de yapmak istediği devrimin kanıtı.
Neden mi?

Bir araştırma yapsan, dünyadaki tüm liglerde;
En çok doğuran Brezilyalı bizde.
En çok hamile gol sevinci ile sevinen Brezilyalı bizde.
En çok takımdan ayrı çalışan, kampa geç katılan Brezilyalı bizde.

Yahu bütün millet Lincoln’u bekliyordu, adam darbukalı fotoğraf göndermişti.

Adamlar Türkiye’de o kadar rahatlar ki..

Merak etmeyin Dünya Kupası’nda da öyleler.

İşte Aykut Hoca bunları bildiği için ona göre kadro yapmaya çalışıyor.
Neden mi?

Turnuvaya başlarken Güney Amerikalılar’a şakşakşak, en büyük Messi, Avrupalılar rezil.
Sonra?
Yarı finalde sadece Gana’yı eleyen Uruguay, geri kalanlar Avrupalı.

Güney Amerikalılar’ın ve Akdeniz ülkelerinin klasik sorunu.
Finali getirememek…
Tıpkı Denizli ve Trabzon’daki gibi…

Almanların tek olayı..
Finali getirmek…

Türklerin olayı…
Nerede abuk sabuk Brezilyalı, Arjantinli, Şilili varsa onları getirmek.

Yahu bir kişi de çıksın desin ki,
Kardeşim bizim senelik sıcaklık ortalamamız 13.5 derece.
Bize en uygun ülke Brezilya değil, İspanya’dır, Almanya’dır, Fransa’dır desin.

Fakat bizimkilerin ne yaptığını sen çok iyi biliyorsun.
Hürriyet’ten bir haber :

“Kocaeli’nin Gebze ilçesinde yapılan geleneksel futbol turnuvası maçında izleyicilerden birinin devamlı Vuvuzela çalması nedeniyle kavga çıktı. İki takım futbolcularının kavgayı yatıştırma girişimleri sonuç vermeyince, polis kavgayı biber gazı kullanarak sonlandırdı.”

İşte bu…

Türk Futbolu açılımı…